Over Ingrid

‘Heb je ooit van het Peterselie-eiland gehoord?       Enig idee waar het ligt?’
Het zouden vragen kunnen zijn die hij me al peterselie-knippend in de keuken zou kunnen stellen. Je neemt deze naam voor een eiland niet echt serieus, althans, ik niet.

Lange tijd bood mijn logistiek/commerciële advieswerk in de farmaceutische branche me vaste grond onder mijn voeten. Altijd m’n hoofd bij innovatieve projecten ten behoeve van klanten. De meeste vrije dagen werden samen ingevuld met mooie reizen naar uithoeken in de wereld. Het leven lachte ons hartelijk toe. Tot op een dag in 2007 het ondenkbare gebeurde. Mijn lief leefde sinds kort in aardedonker drijfzand en hield het plots voor gezien. Een rauwe amputatie kreeg ik voor mijn kiezen.
Mijn toekomst, mens- en wereldbeeld lagen als scherven om me heen.

Hoe ga je verder als je wereld instort?
Ik prijs me gelukkig dat ik veel steun en hulp heb ontvangen van veel goede mensen. Ik kreeg echter ook vaak te horen dat ik het verlies ‘een plekje’ moest geven. Degenen die dit zeiden bedoelden het goed, maar ik kon er niets mee, sterker zelfs, ik werd er wanhopig van. Want hoe doe je dat, intens verdriet en pijn inpakken, strik er omheen, opbergen in een kastje en vrolijk verder gaan?
Onmogelijk! Waar ik ook ga, overal op de wereld kom ik Rens in allerlei gedaanten tegen. Als ik bijvoorbeeld in de tropen uit een vliegtuig stap, hoor ik hem zeggen ‘het vriest niet’.
Als ik in een restaurant een potje zout vraag, klinkt er ‘garam’. Met rollende r.
Als ik een atlas, een palmboom en/of beschilderde lichamen van een of andere exotische stam zie, dan hoort daar minstens een berg aan herinneringen bij.
Voor mij bleek dat ik voor dit immense verlies niet ‘een plekje’ maar de hele aarde nodig had!

De rauwe werkelijkheid waar ik mee te dealen had was een bijzonder pijnlijke, aardse werkelijkheid. Ik ben dwars door deze pijn gegaan; dat was een proces van hard werken. Rouwen is echt een werkwoord. Hoe meer ruimte ik echter aan het verdriet gaf, des te beter ik heelde, dag na week na maand na jaar.

Het rouwen bracht een innerlijke transformatie op gang die niet alleen mij maar ook mijn wereldbeeld veranderde. Ik kijk nu terug op een pijnlijke maar ook boeiende en vruchtbare periode; ik volg nu meer mijn hart, ben niet meer bang te falen; immers ik ben de diepe angst voor ‘het niets’ voorbij. Ik kan door de ruimte die daardoor is ontstaan mijn creativiteit meer aanspreken en scheppend bezig zijn. Ik durf zelfs te zeggen dat ik mijn oertalent met Ik spaar de aarde voor de eerste keer echt helemaal kan inzetten. Daar ligt een grote uitdaging die ik graag aan ga! En dat liefst in samenwerking met mensen die zich aangesproken voelen een bijdrage te leveren.

Met Ik spaar de aarde wil ik graag letterlijk een nieuw wereld-beeld scheppen:
Een beeld waarbij voorbij gegaan wordt aan het lineaire denken en in samenwerking een kunstwerk gecreëerd kan worden. Waarin niet één verhaal dé werkelijkheid weergeeft, maar gekeken wordt vanuit vele perspectieven. Een beeld waarmee ik voorsta dat mensen er hoop en kracht uit kunnen putten en moed verzameld kan worden om ieder zijn of haar eigen verhaal te vertellen. Het zou ook mooi zijn als het ‘scheppen van de aarde’ er toe leidt dat het moment ter plekke bewuster wordt ervaren. Persoonlijk ervaar ik dat in deze vluchtige tijd als ’n bijzonder souvenir van een hele andere dimensie dan de meeste souvenirs.

De soort vragen over het inderdaad werkelijk bestaande Peterselie-eiland en de lol die erbij hoorde mis ik nog steeds, maar mijn onverzadigbare honger naar kennis over de bijzondere aarde waar we op leven is met Ik spaar de aarde weer volop aanwezig. Dat is een heel goed teken van leven!
Wat doe jij de volgende keer als je peterselie moet knippen? Knippen, of toch eerst opzoeken waar dit eiland ligt? Als je het eerst op gaat zoeken dan hebt je wat mij betreft het stempel ‘reiziger’ verdiend.
Degene die het voor elkaar krijgt me aarde plus foto met juiste gps-coördinaten van het Peterselie-eiland te geven nodig ik graag uit voor een heerlijk etentje met peterselie in de hoofdrol!

hartelijke groet,
Ingrid

2 reacties op “Over Ingrid

  1. Mooi stuk, Ingrid. Met humor, mildheid en helderheid geschreven. Het geeft aan waar je de afgelopen jaren doorheen bent gegaan. Krachtig heb je dat gedaan, met alle ups en downs. En Rens wordt nog steeds gemist….
    Benieuwd waar dit zandproject naar leidt en wanneer we het gaan zien, ervaren en voelen. Ik zie een tentoonstelling met verhalen van en over de reizigers die het zand hebben meegenomen. Elk verhaal mag niet langer duren dan de duur van de zandloper. Ik weet een hele goede verteller en performer:)
    liefs, Wilma.

    • Wilma dank je wel.
      Die goede verhalenverteller en performer hou ik zeer zeker in gedachten! Daar kom ik t.z.t bij je op terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.